Farid

A migrant’s letter

When I was a child, we lived an ordinary, poor life, but our hearts were happy. At night I fell asleep early and slept well, and in the mornings I woke without worldly worries.

As I grew older, the word ‘war’ and the sound of war became more frequent, and I became increasingly aware of the unrest around me. I grew older, and the catastrophe of war grew deeper and spread further.

Our adolescence and youth [part of this clause is unclear]—all our thoughts were of war and more war.

Instead of childhood toys, we made weapons and Kalashnikovs from wood and acted out going to the trenches and to war. Sometimes we also [a few words are unclear] played childhood wars—perhaps rehearsals for war!

As the days passed, the war spread further. Every day, mothers mourned sons who lay in blood, and sons and daughters mourned fathers and brothers who lay in earth and blood. Girls perished, and grief broke and bent the backs of the elders.

Then came a great catastrophe and the absolute rule of the dark-hearted. [The final clause about history and everyone’s fate remains unclear.]

I could see no way forward except seeking refuge, but there were a thousand unanswered questions: When? How? At what time? With our fate and future unknown, we became migrants. We sought refuge in Ireland, among kind people whose smiles were full of warmth. We greet one another and have a brief conversation about the children.

There was no longer the sound of war. The sound of the ocean had replaced the sound of mortars and guns, and it soothed a spirit weary of war. Ireland’s green meadows slowly healed eyes weakened by gunpowder smoke, and its continual rain washed the dust and ashes of war from a tired body.

I look back at the past. Apart from memories of war—war, smoke, gunpowder and destruction—I have nothing beautiful in my mind.

Friends who were left fatherless, families who disappeared as though they had never existed, and the people around us who all perished.

It was as though a miracle had happened for me still to be alive! [One word is unclear.] Yes, we are alive. We are the survivors of war, bringing with us weariness and memories of war, oppression and injustice that may take a lifetime to heal.

But now, little by little, we are healing. My son goes to school, studies and learns the Irish language. My accent has become [probable reading: Irish English], and we are beginning life anew.

Ireland is now my home. I love it and cherish it.

[Signature]

نامه مهاجر

کودک که بودم زندگی معمولی و فقیر داشتیم اما دل مان شاد بود. شب‌ها زود و خوب خوابم میبرد و صبح‌ها بدون غم و غصهٔ روزگار بیدار میشدم.

هرچه بزرگتر شدم کلمه جنگ و صدای جنگ بیشتر شد و بیشتر متوجه ناآرامی‌های اطراف میشدم. بزرگتر میشدم و عمق فاجعه جنگ نیز گسترده‌تر میشد.

نوجوانی و جوانی را [خوانش این بخش روشن نیست]، دیگر تمام فکر و ذهنمان جنگ بود و جنگ.

به جای اسباب‌بازی طفلانه، از چوب سلاح و کلاشنکوف میساختیم و ادای رفتن به سنگر و جنگ را میکردیم و گاهگاهی نیز [چند واژه روشن نیست] جنگ‌های طفلانه میکردیم، شاید هم تمرین جنگ!

با گذشت روزها دامنه جنگ گسترده‌تر شد. هر روز مادران در سوگ پسران به خون خفته و پسران و دختران در سوگ پدر و برادر به خاک و خون تپیده به ماتم می‌نشستند. دختران پرپر میشدند و غم کمر پیران را میشکست و خم میکرد.

تا اینکه فاجعه‌ای بزرگ و حاکمیت مطلق سیه‌دلان — تاریخ و روزگار همه را [واژه روشن نیست] کرد.

راهی به جز پناهندگی نمی‌دیدم، اما با هزار سوال بی‌پاسخ: کی؟ چطور؟ چه وقت؟ سرنوشت و آینده نامعلوم، مهاجر شدیم. به ایرلند پناه آوردیم؛ به مردم مهربان با لبخندهای پر از صمیمیت. با هم سلام میکنیم و صحبت کوتاه در مورد بچه‌ها!

دیگر صدای جنگ نبود. جای صدای خمپاره و تفنگ را صدای اقیانوس گرفته و روح خسته از جنگ را مداوا میکرد. سبزه‌زارهای ایرلند چشم‌های ضعیف از دود باروت را کم‌کم التیام میداد و باران‌های پیاپی‌اش خاک و خاکستر جنگ را از تن خسته می‌شست.

به گذشته نگاه میکنم که جز خاطرات جنگ، جنگ و دود و باروت و ویرانی چیزی زیبا بر ذهن ندارم.

دوستانی که بی‌پدر شدند، خانواده‌هایی که از بین رفتند انگار که هیچ وجود نداشتند و اطرافیان که همه پرپر شدند.

انگار که معجزه شده بود تا هنوز زنده‌ام! [یک واژه روشن نیست] بلی ما زنده‌ایم، ما، ما همان بازمانده‌های از جنگ که با خستگی و خاطره جنگ و ظلم و بی‌عدالتی می‌آوریم که شاید عمری برای درمانش بگذرد.

و اما حالا اندک‌اندک درمان میشویم. پسرم به مکتب میرود، درس میخواند و زبان ایرلندی می‌آموزد. لهجه زبانم به [خوانش احتمالی: انگلیسی ایرلندی] تبدیل شده و زندگی را از نو شروع میکنیم.

ایرلند دیگر خانه من است، دوستش دارم و پاسش می‌دارم.

[امضا]